Rozdział 12.

Obudziłam się następnego dnia już we własnym łóżku. Przeciągnęłam się i wstałam. Byłam w ubraniach z poprzedniego dnia, więc podeszłam do szafy i wybrałam czyste ciuchy. Były to ciemne dżinsy, niebieski t-shirt z nadrukiem i sweterek w ciemnym odcieniu szarości. Poszłam do łazienki wziąć prysznic. Uczesałam się, umalowałam i byłam gotowa. Zeszłam do kuchni, rodzice i Mike już tam byli i jedli śniadanie.

- Dzień dobry – przywitałam się – Zasnęłam wczoraj na kanapie czekając na Was. I co, udało się? – zapytałam szybko.

Wszyscy spojrzeli na mnie. Nic nie mogłam odczytać z ich wyrazów twarzy.

- Mike należy do naszej rodziny – oznajmił tata, a ja z radości podskoczyłam kilka razy i rzuciłam się każdemu w ramiona.

Byłam bardzo szczęśliwa, że Mike zostanie z nami. Gdy uspokoiłam trochę emocje zasiadłam przy stole i zabrałam się za śniadanie. Gdy całą rodziną skończyliśmy posiłek pomogłam mamie pozmywać, a potem poszłyśmy do salonu. Oglądaliśmy jak to w niedzielę jakiś film, gdy rodzice podnieśli się i poszli na górę. Wrócili po chwili niosąc wielkiego miśka w spodenkach i koszulce z moim imieniem.

- Wszystkiego najlepszego, kochanie! – zawołali razem.

No tak, dziś obchodziłam 18 rodziny, w pień zapomniałam. Wstałam i podeszłam do rodziców.

- Dziękuję – podziękowałam i przytuliłam ich bardzo mocno.

Mike również złożył mi życzenia, nic dla mnie nie miał, prezent nie był najważniejszy. Wystarczyło, że był z nami.

- Nie wiedzieliśmy co Ci kupić… - zaczęła mama.

- Sprawdź kieszenie – oznajmił tata.

Usiadłam z miśkiem na kolanach z powrotem na kanapie i przeszukałam kieszenie. W jednej znalazłam dowód, który prawnie oznaczał, że jestem już pełnoletnia. W drugiej znalazłam pieniądze, z kolei w trzeciej i ostatniej było zdjęcie. Wzięłam je w dłonie i przyjrzałam się. Fotografia była stara. W górnej części miała nierówne brzegi, jakby została przerwana. Przedstawiała dwoje małych dzieci trzymających się za dłonie i obejmowanych przez czyjeś ręce.

- To Ty, gdy byłaś mała – poinformowała mnie mama wskazując na dziewczynkę.

- A ten chłopiec obok? – zapytałam.

- Opiekunki w sierocińcu, a także i my domyślamy się, że mógł to być twój brat… - kontynuowała.

- Chcieliśmy dać Ci te zdjęcie wcześniej ale zapodziało się, znaleźliśmy je, gdy się przeprowadzaliśmy – rzekł tata.

- Nic nie szkodzi, to i tak nie ma teraz znaczenia… - oznajmiłam.

Ponownie spojrzałam na zdjęcie, na chłopca. No oko mógł być 3-5 lat starszy ode mnie, miał brązowe oczy, uśmiechał się. Widziałam małe podobieństwo między nami, a to oznaczało, że jednak miałam brata. Jednak miałam kochającą rodzinę. Ale dlaczego to się zepsuło, dlaczego trafiłam do sierocińca, dlaczego mnie nie odnaleźli… Nasuwały mi się tysiące pytań, na które nie znałam odpowiedzi. W moich oczach pojawiły się pojedyncze łzy, więc zamrugałam szybko, żeby rodzice nic nie zauważyli i schowałam fotografię do kieszeni dżinsów z postanowieniem, żeby się jej pozbyć.

Zapanowała chwilowa cisza, którą przerwał tata.

- Co byś powiedziała na wspólny rodzinny wypad na miasto? – rzucił propozycję tatuś.

- Świetny pomysł – ożywiłam się od razu.

- W takim razie za kilka minut wychodzimy – oznajmiła mama, a ja i Mike pognaliśmy na górę do swoich pokoi.

Miśka położyłam na łóżku, pieniądze i dowód włożyłam do portfela, a portfel wraz z komórką wrzuciłam do małej torby. Zeszłam na dół, by się ubrać. Założyłam skaty, kurtkę i byłam gotowa. Razem opuściliśmy dom i udaliśmy się do samochodu.

Pół godziny później tata zaparkował na podziemnym parkingu centrum handlowego. Ruszyliśmy na jego podbój. Łaziliśmy po sklepach do południa, w większości rodzice kupowali nowe ubrania Mike’owi, bo stare się nie nadawały. Ja też się załapałam na nową bejsbolówkę i adidasy. Wreszcie poszliśmy do restauracji na wyśmienity obiad, a na zakończenie odwiedziliśmy park.

Gdy tak sobie spacerowaliśmy i rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym zadzwoniła moja komórka. Wyjęłam ją z torby i spojrzałam na wyświetlacz. Dzwoniła Jessica. Nacisnęłam na zieloną słuchawkę i rozpoczęłam rozmowę.

- Hej – przywitałam się.

- Siemka – usłyszałam po drugiej stronie – Dzwonię w sprawie twoich dzisiejszych urodzin – oznajmiła z radością.

- Skąd wiesz? – zapytałam zdezorientowana.

- Nie ważne. Chciałam Cię zabrać do domu chłopaków, bo zorganizowaliśmy takie małe przyjęcie, wiesz, tort i te sprawy. No i jeśli jesteś w domu, to po Ciebie przyjedziemy…

- Jess, dlaczego nic mi nie powiedziałaś? Może nie miałam na to ochoty…. – zapytałam z wyrzutem.

- Jak bym Ci powiedziała nie zgodziłabyś się… - zaczęła blondynka.

- Masz rację, teraz też się nie zgadzam – oznajmiłam.

- Teraz to Ty nie masz innego wyjścia moja droga, mów gdzie jesteś, a zaraz po Ciebie przyjedziemy – upierała się przy swoim Jess.

Nie odpowiedziałam jej nic, bardziej martwiłam się, ze Nathan nie będzie zadowolony moją obecnością.

- Myślisz o Nathanie? – zapytała – Nie martw się, nie wrócił jeszcze z Gloucester, jest jeszcze strasznie wkurzony – poinformowała mnie.

- A to wszystko przeze mnie… No dobra, niech Ci będzie, jestem teraz w parku przy Royal Street.

- Ok, będziemy za 15 minut – oznajmiła Jessica i rozłączyła się.

Poinformowałam rodziców o moich planach, nie mieli nic przeciwko, żebym poszła na to przyjęcie. Pożegnaliśmy się i rodzice wraz z Mike’m wrócili do domu. Przyjaciele pojawili się równo po 15 minutach. Była to Jessica wraz z Jayem za kierownicą. Wsiadłam do auta i w ciszy zmierzaliśmy do domu chłopaków z The Wanted.

Gdy tylko przekroczyłam próg ich domu Nareesha, Michelle, Kelsey, Siva, Max, a także Jessica z Jayem rzucili się złożyć mi życzenia urodzinowe i wręczyć symboliczne prezenty. W całym tym towarzystwie brakowało mi jeszcze ciągle uśmiechniętego Toma.

- Tom jest w swoim pokoju i nie chce z niego wyjść, w ogóle ma dziś kiepski humor – oznajmiła jego dziewczyna, Kelsey.

- Może ja spróbuję i go przekonam? – rzuciłam niepewnie.

- Jak chcesz możesz spróbować, tylko szybko, tort czeka – rzekła Kels, a ja ruszyłam po schodach na górę, potem korytarzem do jego pokoju.

Delikatnie zapukałam w drzwi i nasłuchiwałam. Zapukałam ponownie.

- Proszę – usłyszałam zrezygnowany głos chłopaka.

Nacisnęłam klamkę i weszłam do środka. Tom leżał na łóżku i patrzył w sufit.

- Cześć Tom – przywitałam się.

- Witaj – odpowiedział i podniósł się – I wszystkiego najlepszego – złożył mi życzenia i objął.

- Kelsey powiedziała, że jesteś nie w sosie – zaczęłam.

Chłopak westchnął i ponownie legł na swoim łóżku.

- Nie mam nastroju. I nie przejmuj się mną, baw się dobrze z resztą – oznajmił.

- Nie wyjdę bez Ciebie, impreza bez Ciebie to nie impreza – rzekłam – I nie licz, że sobie pójdę. Jak to Nath określił, jestem uparta tak samo jak Ty – powiedziałam z uśmiechem.

- No to sobie posiedzimy…

Tom ponownie zapatrzył się w sufit, a ja postanowiłam pooglądać sobie jego zdjęcia, które stały na biurku czy komodzie. Podeszłam właśnie do owej komody, gdy w moje oczy rzuciło się jedno ze zdjęć. Było ono w brązowej ramce. Zdjęcie było dość stare, na co wskazywały liczne zagniecenia. Fotografia przedstawiała kobietę i mężczyznę obejmujących się i uśmiechających. Wyglądali na bardzo szczęśliwe małżeństwo. Coś mnie podkusiło i wzięłam ramkę ze zdjęciem i usiadłam obok Toma.

- Tom, to twoi rodzice? – zapytałam z ciekawością.

Chłopak usiadł i spojrzał na ramkę.

- Tak, moi rodzice, miałem wtedy 8 lat – oznajmił – Tu byliśmy jeszcze szczęśliwą rodziną… Kilka miesięcy potem wszystko się posypało…

- Tom, możesz mi zaufać…

- Jechaliśmy samochodem. Rodzice, ja i moja młodsza siostra. Był wieczór, padał deszcz. Nie pamiętam zbyt wiele ale jedyne, o czym nie mogę zapomnieć to błysk świateł, a potem huk, krzyki… To był pijany kierowca, zasnął za kierownicą i uderzył w nasz samochód… - opowiadał chłopak, w jego oczach zaszkliły się łzy – W tym wypadku straciłem siostrę… Nie, nie umarła – dodał szybko widząc szok na mojej twarzy – Zaginęła… Szukaliśmy jej cały czas, bez skutku… Lata mijały, powoli oswoiliśmy się z myślą, że nie ma jej z nami. Najgorsze jest to, że nie wiemy, czy żyje… Tak chciałbym znowu ją zobaczyć! – ostatnie słowa wykrzyczał.

Na jego twarzy malował się wielki ból i cierpienie. Łzy spływały po jego policzkach, również się rozpłakałam. Cała ta historia była bardzo smutna…

- Właśnie to zdjęcie ucierpiało w wypadku – kontynuował po chwili – Ono nie jest całe, brakuje drugiej połówki, na której jestem ja z siostrą… – oznajmił i wskazał na dolną część.

Przyjrzałam się uważnie fotografii. Jakiś wewnętrzny głos kazał mi wyjąć z kieszeni zdjęcie, które dostałam dziś od rodziców. Niewiele myśląc sięgnęłam po nie i ostrożnie przyłożyłam do zdjęcia w ramce…

Rozdział dedykuję Monice, która oznajmiła mi, że moje komentarze pod każdym rozdziałem są zbędne i nie na miejscu ;*** Tak więc przestanę je pisać ;D

Przepraszam, że musieliście tyle czekać ale problemy....